تصویر سید مجتبی در آن ظهر عاشورا را هیچ‌گاه از یاد نخواهم برد

سخنرانی­­ ظهر عاشورا در مسجد امام حسن عسکری(ع) برایم حال و هوای دیگری دارد. توفیقی که سال­‌های سال است؛ به لطف امام حسین(ع) نصیبم می­‌شود. ظهر عاشورا با آن حس و حالی که بر دل­‌ها حاکم می‌­شود؛ دل­هایی که ده شبانه روز عزاداری، آماده‌­شان کرده است؛ لطف خاصی دارد.

به سنت هر ساله، ظهر عاشورا مشغول سخنرانی بودم و داشتم در خصوص خطبه­‌ی امام حسین(ع) درباره­‌ی ظهور حرف می­‌زدم.

اباعبدالله الحسین(ع) خطبه‌­ای در کربلا دارد که در آن به ظهور و عصر رجعت اشاره می­‌کند و می‌­فرماید اولین نفر که بعد از ظهور به عالم باز می­‌گردد منم و با من «یوشع» خواهد آمد؛ «دانیال نبی» خواهد آمد؛ چشمه­‌هایی در کوفه خواهد جوشید و از خصوصیت­‌های زمین در آن دوره سخن به میان می­‌آورد.

قصه به اینجا رسیده بود که حضرت به سپاه دشمن اشاره می‌­کند و می­‌فرماید: « امروز در جبهه حق بیایید و در کنار من شمشیر بزنید تا در آن روز موعود هم با من باشید و به همراه من رجعت کنید. چون در آن روز شهدا هم به این عالم برمی‌گردند.»

نگاهم به سیدمجتبی افتاد که گوشه‌­ای از مسجد نشسته بود و شانه­‌هایش شبیه بید مجنون می­‌لرزید. بی­‌خیال آدم‌­ها و نگاه‌­های دور و برش زار می‌­زد. چند کلامی می‌­گفتم و نیم نگاهی به سید می‌­انداختم.

انگار در فضای دیگری سیر می‌­کرد. گمان نکنم آن روز، خداوند حالی را که نصیب سید مجتبی کرده بود؛ نصیب و قسمت کس دیگر هم کرده باشد.

شاید خودش را در سپاه امام تصور می‌­کرد و لرزیدن مداوم شانه‌­هایش، ثمره‌­ی لرزیدن دلی بود که اتصال پیدا کرده بود به سرچشمه­‌ی حیات.

اشک می­‌ریخت و بی­‌وقفه می‌­گریست. انگار در وجودش طوفان گرفته بود. طوفانی­‌که از جلوه‌­های بیرونی‌­اش، می­‌شد شدت و حدّت آن را تشخیص داد.

مجلس تمام شد و سید مثل همیشه خودش را به من رساند و از چند کلامی که برایم سخن گفت؛ به راحتی فهمیدم که چقدر آماده است.

چقدر برای یار امام زمان شدن، تمرین کرده است و تمرین می­کند و دریغا که هیچ کس از کمیت و کیفیت تمرین­های سیدمجتبی اطلاع روشن و دقیقی ندارد؛ اما من ثمره­‌ی چنین تمرین‌­هایی را در وجود سید مجتبی می­‌دیدم.

من تصویر سیدمجتبی در آن ظهر عاشورا را هیچ‌­گاه از یاد نخواهم برد.

راوی: دکتر محمدرضا سنگری(پژوهشگر و استاد دانشگاه)

منبع: کتاب «سید زنده است»