کلاس قرآن سید، زنگ تفریح نداشت!

بعد ازگذراندن دوره‌­ی خدمت سربازی، در یک مدرسه­‌ی راهنمایی غیرانتفاعی به عنوان معاون مشغول به کار شدم.

چند ماهی از شروع کارم گذشته بود که سیدمجتبی به عنوان معلم قرآن به مجموعه­‌ی ما اضافه شد.

هفته­‌ای دو جلسه کلاس داشت و همیشه هم سر وقت و با شور و اشتیاق زیادی کلاس می‌­رفت.

حق­‌الزحمه‌­ی سید، آن­قدر ناچیز بود که به چشم نمی­‌آمد، اما عشق به آموزش قرآن و ارتباط با نسل نوجوان و راهنمایی و هدایت بچه­‌ها به سمت مساجد و بسیج و جلسات قرآن بود که سید را به مدرسه می‌­کشاند و روز به روز هم شور و شوقش را مضاعف می­‌کرد.

اتفاق عجیبی که در مدت حضور سیدمجتبی به عنوان معلم قرآن در مدرسه رخ داد، محبوبیتی بود که بین بچه‌­ها پیدا کرده بود.

بچه‌­ها، عاشقانه دوستش داشتند. از شاگرد اول­‌ها تا درس نخوان­‌ها و آنان که شیطنت­‌هایشان، زمین را به آسمان می‌دوخت؛ همیشه دور و برش شلوغ بود و بچه­‌ها دوره‌­اش می­کردند و سرگرم حرف زدن بودند.

بعضی بچه‌­ها در شیطنت شهره‌‌­ی عام و خاص بودند و معلمی نبود که حداقل یک­بار از کلاس بیرونشان نکرده باشد، اما در طی مدتی که سید معلم قرآن بود، حتی یک مورد هم اتفاق نیفتاد که دانش­ آموزی را از کلاس اخراج کند.

سید بیشتر برایشان یک برادر بزرگ­تر بود تا یک معلم! برایم معمای حل نشده‌­ای بود که سید چگونه با بچه‌ها ارتباط گرفته است که مثل موم توی مُشتَش هستند و از او حرف شنوی دارند!

بارها و بارها می­‌شد که صدای زنگ تفریح بلند می‌­شد، اما شاگردان کلاس سیدمجتبی هنوز سر کلاس بودند.

گمانم این بود که سید سر کلاس نگه‌شان داشته است تا درسش را به پایان برساند.

می‌­رفتم در کلاس و به سید اشاره می‌­دادم که زنگ تفریح است، اما تازه متوجه می­‌شدم بچه­ ها تمایلی به خارج شدن از کلاس ندارند و این دانش‌­آموزان هستند که معلم را سر کلاس نگه­داشته‌­اند.

بچه­‌هایی که با صدای زنگ تفریح، مثل فنر از جا کنده می­‌شدند، وقتی با سید کلاس داشتند، انگار با چسب، چسبیده بودند به نیمکت!

معمولاً کلاس قرآن سید، زنگ تفریح نداشت!

راوی: محمد رجایی پور(دوست و همکار)

منبع: کتاب «سید زنده است»